DE RODE DRAAD - Carte Blanche

De rode draad
Stefan Jung in een interview:
"Ik merk dat het in mijn werk bijna altijd gaat over individuen die door hun eigenaardigheden in de verdrukking komen. Over aanpassing, ontsnappen uit een keurslijf, overleven. Bij verstandelijk gehandicapten is dat het duidelijkst. Ze worden omringd met zorg. Elke onverwachte gebeurtenis wordt uit hun leven gebannen. Van ’s morgens tot ’s avonds is hun tijd ingedeeld. De intellectuele mogelijkheden van verstandelijk gehandicapten hebben een plafond. Als je je daar op concentreert dan zie je stabiliteit, geen beweging. Het heeft geen perspectief en dat kost bakken energie. Maar als je zoekt naar de emotionele en spirituele mogelijkheden dan blijkt dat die oneindig zijn. Ik probeer mensen een kader te bieden waarbinnen ze kunnen losbreken. Een metafoor die hen vrij laat. Wat je dan te zien krijgt is intrigerend, voor het publiek maar ook voor mij als regisseur en voor de ‘normale’ medespelers. Mensen zien het vaak als een zwaktebod als je werkt met mensen die zorg behoeven. Alsof het geen volwaardig theater op kan leveren. Dat is een vergissing. Je moet alleen niet in hokjes denken en precies willen benoemen wat iets is.

Ik ben er niet in eerste instantie op uit mensen aan het spelen krijgen. Ik wil ik de artiest in hen vrijmaken. We schilderen, maken muziek, bewegen en zijn bezig met tekst. Het is een zoektocht waarbij je oog moet hebben voor iemands onvolkomenheden en afwijkingen, ze niet proberen te verdoezelen, maar ze te gebruiken als de motor waarmee kunst wordt gemaakt."

Terug naar Stefan Jung