In al het werk van Carte Blanche, voorstellingen op maat voor zorginstellingen, in workshops amateurproducties en vrije voorstellingen proberen we mensen met elkaar te verbinden en er zo voor te zorgen dat individuen in staat zijn zichzelf te helen.
Carte Blanche geeft ruimte aan lastige talenten.
Lastige talenten willen gehoord en gezien worden.
Ze willen hun bestaan een zin geven, op welke manier dan ook, door te zeggen wat ze te vertellen hebben, hun dans te dansen, hun beelden te scheppen en hun gedichten te schrijven.
Ze willen de bevestiging van hun bestaan vinden in de dingen die ze maken, veroorzaken of helpen tot stand te brengen.
"Dat ik er mag zijn", zegt Dorus, "dat ik ook in dingen goed ben"
"Ik ben het gelukkigst als ik niet steeds herinnerd word aan m'n beperking", zegt Joeri. "En dat is hier, in . Ben blij dat ik weer mee doe aan Mijn Land, hoef ik me niet te vervelen''
"Bij Carte Blanche kun je jezelf zijn", zegt Judith. "ln de samenleving kun je niet altijd jezelf zijn. Je wilt je verstoppen omdat je een beperking hebt". In de voorstelling Kleine lichamen confronteert ze ons met, hoe stil het dan wordt en hoe eenzaam dat is. Inmiddels heeft ze haar obesitas overwonnen, is 50 kilo kwijt en leert steeds beter om zichzelf niet meer te haten.
Veel lastige talenten voelen zich vaak niet gesteund in hun leven, maar geclassificeerd als niet normaal, ziek, onvoldoende. Vaak worden ze uitgelachen of griezelig gevonden. Het zijn ‘die mensen', ze horen er nooit echt bij, ze worden geduld mits ze niet teveel overlast veroorzaken of een gevaar vormen voor zichzelf. en ze zichzelf tegen kunnen komen in een ontmoeting met de anderen die ook op reis zijn in hun eigen wereld.
Het kunnen uiten van hun verdriet, frustratie en gevoelens van onmacht over deze maatschappelijke buitensluiting is essentieel voor hun welzijn. Als die ruimte niet gevonden wordt, ontwikkeld zich een spanning die zich niet meer in creativiteit kan uiten, maar op een destructieve manier z'n weg naar buiten vindt als persoonlijkheidstoornis, eetstoornis en soms zelfs in louter geweld.
Bij alle cliënten van Carte Blanche zijn deze processen voelbaar en zichtbaar. Maar in de werkplaats en workshops zullen ze er nooit op afgerekend worden, hier krijgen ze letterlijk ruimte om hun pijn, maar ook hun hoop, te transformeren in kunst en zo hun steentje bij te dragen in hun eigen welzijn en dat van de samenleving.
Vaak wordt er gebruik gemaakt van metaforen zoals:
Ik ben mijn land, een zelfportret in de vorm van een landkaart binnen de contouren van iemands eigen lijf.
Over de grens, waarin de grenzen van het individu en de buitenwereld worden onderzocht.
De bult, waarin deelnemers hun levensverhaal vertellen aan de hand van de beklimming van een berg.
Tegen de stroom in, waarin in beweging en spel die momenten aan bod komen die beslissend in iemands leven zijn, omdat hij of zij tegen de stroom inzwemt en zich nu eens niet door de mening van de anderen laat bepalen.
De Kast, een workshop over opbergsystemen en herinneringen, over chaos en ordening, over dat wat jij je wilt herinneren en dat wat je liever vergeet.
De metaforen die in de loop van jaren zijn ontwikkeld, geven de deelnemers een kader waarbinnen ze hun fantasie kunnen laten gaan,
Om iemand zicht te laten krijgen op zijn of haar creatieve mogelijkheden, de fantasie te bevrijden uit het keurslijf waarin we ons zo vaak gevangen voelen, is het belangrijk om gebruik te maken van metaforen, verbeeldingen van het spanningsveld waarin iemands leven zich afspeelt.
Metaforen zijn de voertuigen van kunstenaars om lagen in hun bewustzijn aan te boren die veel verder gaan dan het verstandelijk uitlegbare, ze stellen hen in staat om op een andere manier naar hun eigen motieven en drijfveren te kijken en zo ook naar de wereld om hen heen. Niet meer gestuurd door meningen en zonder meteen een oordeel te moeten hebben, niet zonder meer conformerend aan de maatschappelijke norm, maar vrij van angst, vrij.
Terug naar de Homepage
terug
|
|